قربان غدیر

 

عالَم همه­­ سو نشسته  بر خوانِ غدیر

 

ماییم همه  ز ریزه ­خوارانِ غدیر

 

قربان آمد به پیشوازش، یعنی

 

جانِ همه عاشقان به قربانِ غدیر

 

طعم بیداری

                                        

                                             و اکحل ناظری بنظرة منی الیه

 

بر گونه نشانده آیتِ یاری را *

 

قطره قطره آینة جاری را

 

حاشا که تو را ندیده  خوابش برد

 

چشمی که چشیده طعمِ‌ بیداری را

 

 

* شجره را به ثمره شناسند و عاشق را به عبره دانند.

(مقامات حمیدی، المقامه فی العشق)